Update!
Hallo lieve volgers,
Het posten van updates blijkt een beetje problematisch, dus ik hoop dat deze wel lukt. Ik heb al meerdere keren geprobeerd foto’s te delen, maar die worden simpelweg niet opgeslagen. Als rasechte digibeet heb ik dan al snel de neiging alle betreffende devices uit het raam te mikken en vervolgens duurt het even eer ik weer genoeg moed heb verzameld om het nog een keer te proberen.
Maar omdat de actie richting de eindstreep gaat, waag ik heldhaftig toch nog een poging. Deze keer als tekst, misschien gaat dat beter! Dat is immers al eens eerder gelukt…. 🤞
Het is een bijzondere maand geweest, laat ik dat alvast vooropstellen! Van bloedheet tot zondvloedachtige regens, de natuur heeft flink haar best gedaan om het ons lastig te maken.
We hadden natuurlijk met z’n allen alles doorgenomen toen we ons hier voor aanmeldden en het leek ons meer dan haalbaar om 5 kilometer per dag te bewegen.
Éxtra te bewegen, moet ik dan zeggen, want we hadden ook besloten dat het niet de bedoeling was dat we ‘s ochtends de fitbit aanzetten en ‘s avonds weer uit. Ik denk dat je, over het geheel genomen vast wel 5 kilometer beweegt in een hele dag, maar het was de bedoeling om niet alleen het huidige te registreren, maar juist de moeite te doen om 150 km éxtra te bewegen.
En juist dát bleek best nog wel een uitdaging.
Zo hadden Dwight en ik bedacht dat we ‘gewoon’ een paar extra rondjes met de honden zouden gaan lopen. Nu moet je weten dat onze roedel bestaat uit 1 hond (Daisy, een grote poedel) en 3 veredelde cavia’s. Bailey is 2 kilo, Miep is 2,4 kilo en Coco een indrukwekkende 2,7 kilo. Daarnaast zijn Daisy, Miep en Coco allemaal niet meer de jongste, dus na een voortvarend begin (eerste dag, rondje Toornwerd, 4,5 kilometer plús nog een ‘gewoon’ rondje van 1,5 kilometer), dachten Dwight en ik ‘makkie, dit doen we gewoon even. Sterker nog, we redden gemakkelijk de 300 km!’
Bij de tweede en derde dag merkten we al wat gepiep en gekraak van botten (en dan hebben we het nog niet eens over de hondjes!) en bij het einde van de week hadden we door dat we ons misschien een beetje hadden vergist.
De honden vonden ons ook niet meer heel lief en zelfs Daisy, die normaal gesproken met gewoonlijk poedel-enthousiasme overal wel voor te porren is, deed elke keer net alsof ze op de bank heel diep lag te slapen wanneer wij de riemen pakten. Bailey, Miep en Coco waren, denken we, stiekem bezig met plannen waarin wij in onze tuin begraven werden om maar een einde te maken aan alle ellende.
Eerlijk is eerlijk, als je pootjes hebt van minder dan 10 cm, dan is 5 kilometer een soort tocht om de aarde, dus ze hadden eigenlijk ook wel gelijk. 🐶
Maar als je de hondjes even wil laten bijkomen van de meerdere marathons die ze inmiddels hadden gelopen, dan moet je dus ook een andere manier bedenken om toch je eigen kilometers nog te maken.
Geen probleem, dan doe je toch de dagelijkse boodschap op de fiets?! Tsja, in theorie werkt dat prima, maar ik doe niet dagelijks de boodschappen, dus dan moet je opeens je dag heel anders gaan inrichten. En Dwight moest natuurlijk gewoon werken, dus voor hem werkte dat helemáál niet.
Daarnaast was het gaan regenen en leek het er ernstig op alsof we binnenkort de dagelijkse boodschap met een ark moesten gaan doen.
We hebben ons hier toch wel een paar dagen door uit het veld laten slaan.
Onderwijl liepen de kilometers bij Luna en Noah gestaag op. We hadden inmiddels besloten dat hun fietskilometers van en naar het openbaar vervoer voor school mee mochten tellen omdat ze anders om 5 uur ‘s middags thuis zouden komen en dán nog huiswerk, eten én 5 kilometer bewegen misschien een beetje te gek zou worden. Omdat Owen ongeveer 100 meter moet lopen en dan al bij school is, merkten we dat de teller bij Owen vrijwel stil bleef staan. ‘S middags wilde hij natuurlijk graag spelen, dus het was al snel nodig om toch even een waarschuwend gesprek met alle kids te hebben.
Met onze beste bootcamp-achtige impressie hebben we de ‘failure is not an option’-speech gegeven. De kinderen waren natuurlijk zwaar onder de indruk en Owens teller liep geen iota harder omhoog.
Dwight en Noah hadden al snel een manier gevonden om vals te spelen (vond ik); die zijn meteen het eerste weekend gaan mountainbiken in Gieten bij het Nije Hemelriekje. Bám, in één keer allebei 33 kilometer erbij!!!
Stoere verhalen over een mega-wipeout-koprol-over-het-stuur van Noah bleken na zorgvuldige inspectie van beeldmateriaal zwaar overtrokken, maar die kilometers hadden ze mooi te pakken!
Ik wil even gezegd hebben dat, als je nog nooit ge-mountainbiked (is dat een woord?) hebt, het wellicht niet heel handig is om te beginnen met een route van 33 kilometer! Dwight heeft er een week over gedaan om weer als een echt homo sapiens rechtop te kunnen lopen. ‘Nee hoor, niks aan de hand! Beetje spierkrampjes’. Doet me denken aan Monty Python’s Black Knight nadat zijn arm er is afgehakt ‘’tis but a scratch, I’ve had worse..’
Inmiddels was het gestopt met regenen en was het bloedheet geworden, waardoor het overdag extra kilometers maken wel een uitdaging werd. We gingen vaak in de avond even een rondje wandelen. Zonder de honden. Die vonden ons inmiddels al wel weer aardig, maar we durfden het nog niet echt aan om deze fragiele relatie op de proef te stellen met een paar extra korte-pootjes-marathons.
We hadden een fantastisch aanbod gekregen aan het begin van de actie van Jasper. Die heeft als extra motivatie beloofd ons 10 cent per kilometer uit te keren. Ook de extra kilometers!
De eerste twee weken speelde dat nog niet heel erg mee voor ons. De eerste week was gewoon zwaar en tijdens de tweede week waren we al blij als we allemaal de finishlijn zouden halen. Maar een curieuze ommekeer kwam na de tweede week! We kregen opeens door dat die 750 kilometer best haalbaar waren en toen begon opeens Jasper’s aanbod in ons achterhoofd te praten. ‘Hmmm, als 750 km haalbaar is, dan is 800 ook wel haalbaar…’
Gelijktijdig krijg je dan een soort sociaal experiment à la ‘the wave’, want als ík 150km ga halen, wil ik niet dat jíj́ maar 50km gaat doen, want dan gaan mijn éxtra kilometers verdwijnen in het gat van jóúw tekort!!
Als ouder moet je dan heel erg oppassen dat je niet als zo’n soort idiote sportouder achter je kind gaat staan schreeuwen.
‘Hup, je kan het!!! Go, go, go, go!!!’
‘Mevrouw Looyé, u wordt verbannen van het veld wegens onsportief geschreeuw, maak dat u wegkomt!’
Gelukkig is het niet zover gekomen, we hebben ons keurig in weten te houden. Inmiddels waren Noah en Luna goed op weg om hun individuele doelen te halen, maar we liepen bij Owen toch wel tegen wat uitdagingen aan. Zo hadden we er bijvoorbeeld op gerekend dat hij wel wat kilometers zou maken met voetbal, maar we waren ons er niet van bewust dat sporthorloges niet zijn toegestaan tijdens het voetballen.
Daarnaast is Owen ons ‘oh, jaaaaa’-kind. Je weet vast wel wat ik bedoel.
Bij ons ging het dan zo… Owen gaat op de fiets naar Middelstum (boodschap, kermis, etc.). Je herinnert hem eraan dat hij zijn horloge aan moet zetten zodat de kilometers erbij komen en je krijgt een ‘ja, mam’, alsof wat je zegt natúúrlijk allang bij hem was opgekomen.
Vaak krijg je zelfs een ‘jahaaaaa’, alsof je nu echt op moet houden met nutteloze informatie te spuien.
En daar gaat ‘ie. Ik heb hem niets zien aanzetten op z’n horloge, maar er zijn natuurlijk grenzen aan wat je als ouder kan doen. Van de fiets sleuren, op hem gaan zitten en zélf het horloge aanzetten leek extreem, dus je vertrouwt er maar op dat het goedkomt….
Ah, daar komt Owen weer aan ‘Heb je het leuk gehad, lieverd?’ ‘Oh, ja, mam, de grijpmachine was zoooo cool!’
‘Fijn, heb je je horloge ook aangezet?’
‘Oh, jaaaaaaaaaaaa…..’
Zucht.
Dat is meerdere keren gebeurd, waardoor hij flink wat kilometers is misgelopen. Om te zorgen dat hij nog een beetje in de running (haha, no pun intended) bleef, deden we dan in de weekenden langere fietstochten, zodat hij niet te ver achter raakte.
Toch liep hij deze week nog dermate ver achter dat we een afspraak met de orthodontist in Groningen toch maar even op de fiets hebben gedaan. Topper!!!!
Inmiddels hebben Dwight, Noah en ik de eindstreep gehaald en zijn we bezig met extra kilometers.
Het grappige is dat het aanbod van Jasper er voor zorgt dat nu echt het competatieve naar voren komt bij Dwight en mijzelf.
Door twee ritten Hemelriekje met Noah, liep Dwight echt behoorlijk voor, maar door de bijna 50 kilometer ortho Groningen met Owen, ben ik hem luid lachend voorbij gesjeesd.
Mijn horloge vond wel dat ik 33 uur nodig had om te herstellen, maar dat mag de pret niet drukken!
Wel verdenk ik Dwight er nu van dat hij stiekeme dingen aan het plotten is. Kilometers maken zonder zijn app te synchroniseren en dan op de laatste dag alles te synchroniseren waardoor hij mij weer kakelend voorbij gaat.
Niets menselijks is ons vreemd, haha.
Nog twee dagen en dan is de eindstand bekend. Tot die tijd voorzie ik dat het nog een dolle boel gaat worden!
Lieve Cindy en Dwight en kinderen, Wat een geweldig initiatief en wat fijn voor Loes en alle anderen die met deze rotziekte te maken hebben. Net liefde gedoneerd. Liefs Jasper