Divien

Mission Accomplished ! Yeehaa…

[English below] - 27-05-2026: Op het moment van dit schrijven zit ik te genieten van de koeler wordende temperatuur buiten achter in mijn tuin. Mijn lichaam juicht van binnen. Niet alleen vanwege zakkende temperatuur van de avond, maar ook omdat ik vandaag de 100 kilometer heb aangetikt. Kan niet ontkennen dat ik mijzelf toch wel een beetje trots voel. Toch maar even 100 kilometer in 1 maand afgelegd.

Nu ben ik regelmatig wel eens een dag iets over mijn grens gegaan, en begon ik dat richting het einde van de maand wel te voelen. En dus nam ik zeer zeker een stapje terug, roeide ik op een iets leger pitje. Maar het lukte mij wel, zonder stress of gepusht gevoel door te gaan. En ook daar ben ik wel trots op, dat ik zo nu en dan wel zeker luisterde naar mijn lichaam, toch best goed snapte wat mijn lichaam aangaf.

Maar het is natuurlijk nog geen 31 mei. De laatste dag voor deze uitdaging. En aangezien ik iemand ben die zoveel mogelijk uit iets wil halen als kan, ga ik nu niet rustig op mijn stoel zitten niksen. We gaan nog wel gewoon even die paar dagen door. Tot en met 31 mei, want 30 mei is het immers wereld MS dag,…dus ook dan wil ik laten zien dat ik wel MS heb, maar MS mij niet. Dus laten we eens kijken waar ik de 31ste mei eindig qua kilometers. Kun jij het voorspellen?

En ook al heb ik mijn doel al gehaald, doneren kan natuurlijk nog steeds, en motiveert mij enorm nog wat extra kilometers erbij te schrijven. Dus voel je vrij om op die doneer knop te drukken 😉❤️

—————————

May 27, 2026: As I write this, I am sitting outside in the back of my garden enjoying the cooling temperature. My body is cheering inside. Not only because of the dropping evening temperature, but also because I hit the 100-kilometer mark today. I cannot deny that I feel quite proud of myself. I covered 100 kilometers in just one month.

Now, I have regularly pushed myself a little over my limit for a day or two, and I started to feel it towards the end of the month. And so I most certainly took a step back, rowing on a slightly lighter setting. But I managed to keep going without stress or feeling pushed. And I am proud of that too, that I definitely listened to my body every now and then, and understood quite well what my body was telling me.

But of course, it is not May 31st yet. The last day for this challenge. And since I am someone who wants to get as much out of things as possible, I am not going to sit quietly in my chair doing nothing now. We are just going to keep going for those few days. Right up to and including May 31st, because May 30th is World MS Day after all... so even then I want to show that I may have MS, but MS doesn't have me. So let's see where I end up in terms of kilometers on May 31st. Can you predict it?

And even though I have already reached my goal, you can of course still donate, and it motivates me enormously to add a few more kilometers. So feel free to hit that donate button 😉❤️

Zomaar 4 erbij…

[English below] - 25-05-2026: Dat ging toch nog even snel gisteren, niets is zo lekker om ‘s ochtends heel vroeg lekker naar buiten te gaan op warme dagen. Dan knippert mijn energiebatterij nog niet in het rood. Dus gisterochtend met een flink aantal tussenpozen van rust voor de benen toch 4 km kunnen lopen. Waardoor we nu de 95 kilometer aantikken. Precies voor de ergste hitte weer terug op het honk om nog even achter mijn huis van mijn tuintje te genieten.

————————

That went pretty fast yesterday; nothing beats heading outside very early in the morning on warm days. At that point, my energy battery isn't in the red yet. So yesterday morning, with plenty of breaks to rest my legs, I managed to walk 4 km. Which means we've now hit 95 kilometers. Back home just before the worst of the heat to enjoy my little garden behind my house for a bit.

Nog één week!

[English below] - Ochtend 24-05-‘26: Nog één week, en dan is de uitdaging ten einde, dan zit het erop. En wat denk jij? Ga ik het halen?

Op het moment van schrijven heb ik 87,3 km afgelegd (wat inmiddels alweer is achterhaald ha ha zit bij het plaatsen van dit bericht op 91km).

De laatste dagen heb ik wel wat rustiger aangedaan. Afgelopen week omdat ik een paar drukke en vooral voor mijn hoofd intensieve dagen heb gehad. De laatste paar dagen heel erg vanwege de warmte en omdat ik zaterdag mijn konijntjes heb verhuist naar een ander plekje waar ze hun oude dag kunnen slijten bij iemand die net zoveel van dieren houd als ik. Ze hebben een ze zijn van een 4 naar een 6+ sterren resort gegaan.

Nu ik dit schrijf zit ik nog even buiten onder de parasol met een zuchtje wind, maar straks ga ik me lekker binnen terugtrekken tijdens de warmste uren van de dag. Ook merk ik dat die paar weken voor mijn Ocrelizumab infuus die ik binnenkort krijg ook het nodige van mijn lijf vraagt.

De laatste loodjes, de laatste week, met een dag minder de mogelijkheid om te kunnen roeien, we gaan ervoor! Nog even de schouders eronder.

En voor de mensen die mij in die laatste week, net voor de finish in zicht nog willen steunen om onderzoek naar MS mogelijk te maken. En mij extra motivatie te geven om die 100 km te halen doneer dan, kleine of groot, via mijn persoonlijke actiepagina. Klik dan bovenaan deze pagina op de knop “Doneren”.

————————

[English below] - Morning 24-05-‘26: Just one more week, and then the challenge is over, then it’s done. And what do you think? Am I going to make it?

At the time of writing, I have covered 87.3 km (which has since been overtaken, haha; at the time of posting this message, I am at 91 km).

I have taken things a bit easier these last few days. Last week because I had a few busy and, especially mentally, intense days. The last few days very much so because of the heat and because on Saturday I moved my bunnies to another place where they can spend their golden years with someone who loves animals just as much as I do. They have gone from a 4-star to a 6+ star resort.

As I write this, I am sitting outside under the parasol for a bit with a gentle breeze, but soon I will retreat inside during the hottest hours of the day. I also notice that those few weeks before my Ocrelizumab infusion, which I will be receiving soon, are taking quite a toll on my body.

The final stretch, the last week, with one less day of opportunity to row—we are going for it! Just a little more effort.

And for those who still want to support me in that final week, just before the finish line is in sight, to make research into MS possible. And to give me extra motivation to reach that 100 km, please donate, big or small, via my personal fundraising page. Click on the “Donate” button at the top of this page.

Over de helft!

Tien dagen geleden deelde ik dat de eerste kilometers een feit waren. En nu kan ik met mega veel trots vertellen dat ik de 50 kilometer al gepasseerd ben. En dat nog vóórdat we halverwege mei zijn. Dat voelt echt zó goed. En misschien nog wel fijner: dit alles zonder mezelf compleet voorbij te lopen of enorm te pushen.

De reden dat deze update even op zich liet wachten? Ik was jarig, het was moederdag én ik had een paar slechte dagen tussendoor. Sporten lukt dan vaak nog wel, maar sociale contacten en andere online dingen kosten mij dan zo ontzettend veel energie. Mijn hoofd slaat een soort van op tilt als ik er alleen al aan denk dat ik content moet maken voor bijvoorbeeld social media. Toch probeerde ik met wat simpele reels af en toe iets van mezelf te laten horen.

Met 100 kilometer als doel zou ik nu eigenlijk rond de 42 kilometer moeten zitten. Op het moment van schrijven sta ik op precies 53,1 kilometer. Dat betekent dus dat ik in principe bijna 3,5 dag zou kunnen uitrusten en wat kilometers mag “inleveren”. En dat komt eigenlijk heel mooi uit, want dat is precies wat ik aankomende zaterdag ga doen. Naja, niet dat uitrusten dan, maar wel kilometers inleveren. Mijn nichtje Léla viert dan namelijk haar verjaardag en daar gaat die dag gewoon alle energie naartoe. Met liefde! ❤️

Denken jullie dat ik die 100 kilometer ga halen? Ik krijg er in ieder geval steeds meer vertrouwen in. Ik hoop jullie ook. Ook om zeker nog even te benoemen en mijn trotst uit te spreken,... wat veel, en wat een prachtige donaties heb ik al voorbij zien komen. Van kleine tot grote bedragen, allemaal even belangrijk en allemaal even mooi. De mensen die al een donatie hebben gedaan, echt onwijs bedankt!

En misschien kunnen de mensen die dit lezen (en nog niet gedoneerd hebben) mij nog wat extra motivatie geven. Niet alleen voor mij, maar voor alles waar ik dit voor doe: blijven bewegen, een uitdaging aangaan binnen je eigen mogelijkheden, en proberen zoveel mogelijk geld op te halen voor onderzoek naar MS. Om MS ooit een halt toe te roepen. Maar dat kan ik niet alleen.

Steun alsjeblieft mijn uitdaging om in de maand mei 100 kilometer te bewegen en doneer via mijn persoonlijke “The May 50K”-pagina.

———————

English: Ten days ago, I shared that the first kilometers were a fact. And now I can proudly say that I’ve already passed the 100-kilometer mark. And that’s before we’re even halfway through May. It honestly feels so good. And maybe even better: I’ve done all of this without completely overworking myself or pushing myself too hard.

The reason this update took a little longer? It was my birthday, it was Mother’s Day, and I also had a few rough days in between. On those days, exercising usually still works out, but social interactions and other online things take so much energy from me. My brain kind of goes into overload just thinking about having to create content for things like social media. Still, by sharing a few simple reels, I tried to let people hear from me every now and then.

With 100 kilometers as my goal, I should technically be around 42 kilometers by now. At the moment of writing, I’m at exactly 53.1 kilometers. Which basically means I could almost take 3.5 days off and “give up” a few kilometers. And honestly, that works out perfectly, because that’s exactly what I’ll be doing this coming Saturday. Well… not really resting, but definitely giving up some kilometers. My niece Léla is celebrating her birthday, and all my energy will be going there that day. With love! ❤️

Do you think I’m going to make it to 100 kilometers? I’m definitely starting to believe I will. I hope you do too. Also, I really want to take a moment to mention — and express how proud and grateful I am — for all the amazing donations I’ve already seen come in. From small amounts to large ones, every single donation matters and every single one is equally beautiful. To everyone who has already donated: thank you so incredibly much! ❤️

And maybe the people reading this (who haven’t donated yet) can help support me too. Not just for me, but for everything I’m doing this for: to keep moving, to take on a challenge within your own abilities, and to try to raise as much money as possible for MS research. To one day stop MS for good. But I can’t do that alone.

Please support my challenge to move 100 kilometers during the month of May and donate through my personal “The May 50K” page.

De kop is eraf!

Het eerste weekend van mijn challenge, de eerste kilometers van de 100 heb ik eraf gesnoept. En trots mag ik denk ik wel zijn, het zijn er maar liefst 14. 14 kilometer die ik al heb afgelegd.

Ondanks deze vochtige warmte waar we, nu al, deze maand last van hebben, althans ik in ieder geval wel. Het geeft mij sponsachtige voeten, benen vol mieren en het gevoel alsof ik kilo’s lood met mij mee zeul. Maar jullie overweldigende support doet mij goed en geeft mij heel veel motivatie. Zo leuk die kleine berichten te bij de donaties te lezen, ook hoe jullie denken dat ik het ga doen.

Wat mij ook motivatie geeft is, dat ik op de dag dat ik jarig ben en de dag dat mijn oudste nichtje Léla haar verjaardag viert, wat back-up kilometers heb. De reden, die dagen vreten energie, leuke energie, maar wel veel energie. En dan is het fijn niet het gevoel te hebben nog iets te moeten. Althans dat is wat mijn hoofd heb geleerd in de afgelopen jaren. Kortom deze challenge gaat me denk ik ook nog dingen leren of leren verbeteren, en hopelijk kan ik dat ook na deze maand meenemen. 



Nog niet gedoneerd en wil je dit wel doen, geweldig! Alle kleine beetje helpen om een wereld zonder MS te creëren. Via de volgende link kom je op mijn persoonlijke challenge pagina waar je mijn uitdaging kunt volgen, kunt zien hoeveel kilometers ik er al op heb zitten, foto’s en andere leuke updates, en daar heb je natuurlijk ook de mogelijkheid om een donatie te doen, https://www.themay50k.nl/fundraisers/divinawiegers

Liefs, Divina

--------------

The first weekend of my challenge is done, and I’ve already ticked off the first kilometers of the 100. And I think I can be proud—it’s no less than 14. I’ve already covered 14 kilometers.

Despite this humid warmth we’re already dealing with this month—at least I am. It gives me sponge-like feet, legs full of tingling sensations, and the feeling like I’m dragging kilos of lead with me. But your overwhelming support really helps me and gives me so much motivation. I love reading the little messages that come with the donations, and seeing how you think I’ll do.

What also motivates me is knowing that on my birthday, and on the day my oldest niece Léla celebrates hers, I already have some backup kilometers. The reason is simple: those days take a lot of energy—fun energy, but still a lot. And it’s nice not to feel like I still *have* to do something. At least, that’s what my mind has learned over the past few years. In short, I think this challenge will also teach me things—or help me improve—and hopefully I can carry that with me after this month.

Haven’t donated yet but would like to? Amazing! Every little bit helps create a world without MS. You can visit my personal challenge page via the following link, where you can follow my progress, see how many kilometers I’ve completed, view photos and other updates—and of course make a donation: https://www.themay50k.nl/fundraisers/divinawiegers

De dag voor het begin

Als ik dit nu iedere dag zou gaan redden (roeien, bija 3,6 km), dan wordt het appeltje eitje zou je zeggen. Maar MS heet niet voor niks de aandoening met de 1000 gezichten. Iedere dag is anders, soms is ieder uur anders. Maar dit is natuurlijk een veelbelovend beeld 💪. We gaan er voor, morgen de start!

Liefs Divina

--------------

If I managed this every day (rowing nearly 3.6 km), you’d say it would be a piece of cake. But MS isn’t called the disease of a thousand faces for nothing. Every day is different—sometimes every hour is different. Still, this is definitely a promising start 💪. Let’s go for it—tomorrow is the beginning!

Wow! Gewoon wow!

Nog niet eens 1 mei, de datum dat ik echt start, maar al zoveel lieve mensen die mij steunen in de uitdaging die ik aankomende maand aanga en net als ik onderzoek naar MS willen steunen. Hartverwarmend en zo gaaf! Dat motiveert mij nog meer om mijn doel te behalen. Heb er enorm veel zin in!