Christina

9 mei: Wat een rondje van 2-3 uur moest zijn...

Vandaag stond een ronde van een goede 2 à 3 uur gepland. Een uitdagend, maar wel simpel rondje. Gewoon de bordjes volgen van bankje tot bankje, makkelijk toch? 
Al binnen een kwartier was ik verkeerd gelopen, een bordje gemist, terug, bordje gelukkig gevonden. Ach kan gebeuren, gewoon niet goed opgelet. Maar nee het was een voorbode voor hoe rampzalig de route bewegwijzerd was. Niet kort daarna kwam ik een bordje tegen, dat mij een richting op stuurde, die mij niet leek te kloppen, eigenwijs genegeerd. Verdwaald? Was ik stom geweest? Nee! Ik kwam een volgend bordje tegen, gelukkig. Zo ging het echter door, bordjes met dubieuze richtingsaanwijzingen, gewoon geen bordjes of bordjes op palen die duidelijk niet meer stonden waar ze hoorden (want ze lagen schuin van het pad af) dus klopte de richting dan nog? 
Na anderhalf uur, toen ik weer eens de route kwijt was, blijkbaar klopte de laatste aanwijzing niet, had ik bijna opgegeven. Ik zag het echt niet meer zitten, tot nu toe was de route nog door (redelijk) bewoond gebied gegaan, maar ik moest nog diep het bos in. Gelukkig heb ik een vrij goed gevoel voor oriëntatie en ben ik routeloos een beetje half weer richting het beginpunt. En verrek, op een ander pad vond ik even later weer een bordje van "mijn" route. Nou vooruit dan maar, dan volgen we die toch nog wel even. Tenslotte hebben we kilometers nodig tegen MS!
Toen ik weer anderhalf uur verder in een ander dorp, dan waar ik was begonnen, terechtkwam en wederom het spoor kwijt was. Was ik het toch echt zat. Een andere route, die ik tot nu toe vaker tegenkwam en dus enige overlap scheen te hebben met "mijn" route, leidde het dorp uit de "verkeerde" kant op. Ergens waar ik onderhand een bocht terug in de route had verwacht. Ik wist niet of op dat punt de route nog overlapte en omdat ik sowieso niet wist of dat wel een feit was, ben ik maar mijn eigen route terug gaan knutselen. Ik was intussen al zo lang onderweg als ik oorspronkelijk gepland had, en moest nog helemaal terug! Voor wie mij niet kent, ik ben ook niet in de beste gezondheid en had intussen overal pijn. De hondjes stapten wonderbaarlijk genoeg dapper door en hielden mij op de been. Ik had niet gedacht dat de omaatjes fitter dan mij zouden zijn. Uiteindelijk kwam ik een paar kilometer voor het beginpunt "de" route weer tegen, ik was dus hopelijk bijna bij het einde en niet hopeloos verdwaald! Het was een schrale troost, dat dit laatste stuk ook het mooiste stuk van de route was! 

5 mei: Bevrijdingsdag

Vandaag vieren wij Bevrijdingsdag, maar nog geen bevrijding van MS. Daarvoor bewegen wereldwijd een heleboel mensen deze maand. Dankzij de samenwerking van de Internationale MS Federatie en Stichting MS Research komt een wereld zonder MS dichterbij. Samen kunnen we levens veranderen.

Zou je mij willen sponsoren? Elke bijdrage helpt!

Ik krik mijn doel op naar 400km, ondanks het wisselvallige weer gaan de kilometers wel lekker, dus ik durf het aan. Doe jij ook mee?